Takbo!

Marso 6, 2011 nung una akong tumakbo sa isang running event. Na-challenge ako nung niyaya kami ng nakatatanda kong kapatid na sumali kaya sumali kami ng mga nakababata kong kapatid. Nakakakaba dahil unang beses yun na kami’y tatakbo kasama ng napakaraming tao. Nagsimula kami sa 5K run (takbuhang 5 kilometro ang haba), at kahit pa sabihing napakaikli nun para kabahan, iba pa rin ang pakiramdam kapag unang subok sa isang bagay na di mo pa nagagawa. At tulad naman ng inaasahan, naging maayos ang lahat. Nakatakbo ako ng maayos at pagkatapos ng 44 na minuto, ako ay nasa finish line na. Isang beses pa namin uling sinubukang mag-5K run at sa ikalawang pagkakataon ay nagawa kong mas mapaganda ang record ko sa pagtakbo. Kaya nung ikatlong beses na ng aking pagsali, tinaasan namin ang aming tatakbuhin: 10K run. At tulad ng inaasahan, nakakapagod ang ganun kalayong takbuhin. Pero sa awa ng Panginoon, nagawa kong matapos yun mahigit isang oras at kalahati. Pero, wala palang sinabi ang mga yun sa pinakamahirap na pagsubok ko sa ngayon sa pagtakbo, ang pagtakbo sa 21K run.

Oo, sa unang pagkakataon ngayong araw, Marso 4, 2012, ay tumakbo ako sa layong kalahati ng distansya ng isang marathon. Tulad ng lahat na unang pagkakataon, nakakakaba. Kinakabahan na ako kahit ilang araw pa bago ang takbo dahil unang beses kong gagawin yun. Maging sa pag-eensayo nga, di ko inaabot ang 21 km kaya talagang malaking bagay ang haharapin ko. Parang walang katiyakan kung anong mangyayari. Ang tanging iniisip ko na lang, kahit na gaano ako katagal tumakbo o maglakad ay tatapusin ko ang takbuhang iyon. At sa tulong ng mataimtim na panalangin, suporta ng mga kapamilya at mga kaibigan at ang nagbabagang mithiing magtagumpay ay nagawa kong matapos ang napakahabang distansya na aking nilakbay.

Nasa mahigit 4,000 raw ang kasama naming tumakbo mga alas-kwatro y medya kanina. Kung ang iilang tumakbo ay iniisip ang mauna, ang sa akin lang ay harapin ang hamong malampasan ang isang bagay na di ko akalaing magagawa ko. Mula Global Bonifacio City sa Taguig ay nilakbay namin ang kahabaan ng Makati, tumawid sa Buendia Avenue, umikot sa Roxas Boulevard hanggang sa makarating sa S.M. Mall of Asia sa Pasay. Hindi lang ang napakalayong lakbayin ang aking binuno noong mga panahong yun dahil muntikan na akong magkaroon ng pamamanhid sa ilang parte ng katawan at may pagkakataon pang parang bibigay na ang aking kaliwang tuhod ilang kilometro bago matapos ang takbuhan. Lubos akong nagpapasalamat dahil nagawa kong malampasan ang lahat ng iyon.

Masaya rin ang tumatakbo-takbo sa mga ganitong pagkakataon paminsan-minsan kaya nagpapasalamat ako sa Kuya JR ko na siyang nagdala sa amin sa ganitong klase ng palakasan. Dahil sa running, napatunayan kong muli na walang imposible. Makakamtan mo ang gusto mo basta ikaw ay maghahanda, magtitiwala at mananalangin. Kaya kung di mo pa nasusubukang tumakbo sa mga ganitong pagkakataon, subukan mo at baka magustuhan mo! 🙂