Kahihiyan sa MMFF

 My_Little_Bossings

Ilang araw na rin ang nakalipas mula nang natapos ang dalawang linggong pagpapalabas ng mga pelikulang kalahok sa Metro Manila Film Festival (MMFF). Hindi na ngayon pinapalabas ang mga pelikulang di gaanong pinilahan, o yung mga pelikulang tinatawag nilang nilangaw sa takilya. Sa kabilang banda, palabas pa rin ang mga pelikulang tumabo sa takilya sa maraming mga sinehan sa loob at labas ng Metro Manila. Isang mahalagang tanong: Kapag ba pinipilahan sa takliya, maganda na ang isang pelikula?

Alam natin ang sagot sa tanong na iyan. Hindi. Pero alamin natin kung bakit.

Ayon sa mga balita, ang tatlong pinakatumabo sa takilya  ay ang Boy, Girl, Bakla, Tomboy ng Star Cinema at Viva Films, My Little Bossings ng OctoArts Films, M-Zet, APT at Kris Aquino Productions at Pagpag: Siyam na Buhay muli ng Star Cinema at Regal Films. Isa lang sa mga ito ang pinanood ko, ang Pagpag: Siyam na Buhay. Maayos-ayos naman ang pelikula, may mga nakagugulat na eksena, may mga eksenang nakatatawa. Yun nga lang, walang bago para sa panlasa kaya hindi ko gaanong irirekomenda lalo na sa mga talagang fans ng horror films. Kung gusto nyo pang malaman kung bakit, basahin ninyo ang aking movie review sa isa ko pang blog.

Girl,_Boy,_Bakla,_Tomboy

Pumunta naman tayo sa isa pang pelikulang nabanggit, ang Girl, Boy, Bakla, Tomboy. May kasaysayan ang Star Cinema sa paggawa ng de kalibreng pelikula, mapa-drama man o komedya. Nitong mga nagdaang taon, mas tumututok sila sa paggawa ng mga romantic-comedies o rom-com dahil na rin ang genre na ito ang inaantabayanan ng maraming tao na gustong kiligin mula sa mga paboritong artistang nila o kaya takbuhan panamantala ang kani-kanilang buhay upang sumaya saglit sa paglilibang. Nitong mga nagdaang taon din, isa sa mga lagi nilang ipinapalabas sa MMFF ay pelikulang komedya tampok ang ilan sa mga pinakasikat nilang artista. Sinasabing may puso ang mga komedyang ito, may mga nakakatawa talagang eksena pero may mga di masyadong patok sa panlasa. Corny kumbaga.

An Open Letter to Vic Sotto (mula sa blog ni Lourd de Veyra)

An Open Letter to Vic Sotto (mula sa blog ni Lourd de Veyra)

Ang pinakapinag-usapan naman sa mga nabanggit kong pelikula ay ang My Little Bossings nina Vic Sotto, Kris Aquino, Ryzza Mae Dizon at Bimby Yap. Bakit naman hindi ito pinag-usapan, isa na naman daw walang kakwenta-kwentang pelikula mula sa tinatawag pa man ding Prinsipe ng Komedya ang pelikulang ito. (Sa totoo lang, mas gusto kong tawaging Comedy Prince si Joey de Leon dahil ibang klaseng magpatawa ang kumpareng ito ni Bossing, na mas maikukumpara sa pagpapatawa ni Pidol, ang Comedy King, kung tutuusin.) Biruin mong nanalo pa raw ito ng 3rd Best Picture sa MMFF Awards? Ano kayang kalokohan iyon, ano? Kung ikaw ay isang magiliw na mambabasa ng mga artikulo sa internet, lao na iyong mga pinoposte sa mga social networking site, nabasa mo na siguro ang blog post ni Lourd de Veyra na naglalamang ng isang open letter para kay Vic Sotto. Anong nilalaman ng sulat niyang ito? Alamin natin.

Nanood si Lourd ng pelikulang, My Little Bossings. At ang laki ng problema nya rito. Binanggit niya ang mga nasa ibaba kasama na rin ng aking opinyon tungkol sa mga isyung kanyang binanggit.

  • “Gaano n’yo ba kabilis ginawa ito? May pakiramdam (akong) parang tatlong araw lang eh, parang minadali, or what we in our circles refer to as: PNY (“Pwede na ‘yan.”) [Maling-mali ang itinuturo kung talagang PNY ang pelikula, na kesyo kulang ang oras o abala ang mga artistang parte nito. Hindi sapat na dahilan ang mga ito. Bakit pa kayo gumawa ng pelikula? Para lamang kumita???)
  • “Hindi kami nagbayad ng P220 para bentahan ng pancit canton, tinapay, sabong panlaba, cough syrup, at kung anu-ano pang produkto ang ini-endorse ninyong dalwa ni Kris Aquino. Ganoon ba kayo ka-desperado? Hindi naman siguro.” [Hindi ba’t may commercial breaks tayo sa mga telebisyon at pelikula para sa mga ito? Ang kakapal talaga pag ilalagay pa sa mismong pelikulang pinapanood!]
  • “Bossing, heto lang talaga ang gusto kong sabihin. Ngayon ikaw ay nasa maimpluwensiyal at makapangyarihang posisyon. Kaya mong gumawa ng makubuluhan, isang pelikulang maipagmamalaki ng lahat sa punto de bista ng kultura at estetiko.” [Hindi ba’t dati pa niya dapat ito ginawa? Sukang-suka na ang mga nag-iisip na manonood ng pelikula sa mga tila walang kabuluhan niyang mga pelikula taun-taon.]
  • “Hindi ka na rin bumabata. Panahon nang gumawa ka ng pelikulang puwede mong ipagmalaki sa lahat- mula sa iyong mga magiging apo hanggang sa mga “supladong” kritiko. Minsan kasi may punto rin sila.” [Hindi lang minsan, kundi madalas.]
  • “Nasa posisyon ka nang kumuha ng mahuhusay na manunulat at director na kayang magbalanse ng komersyal na elemento at ng tinatawag na na diskurso sa kondisyong mortal. [Isang patama sa director ng pelikula nilang si Marlon River? Malamang.]
  • Tingin ko naman ay pwede kang gumawa ng pelikulang nakakaalliw at pipilihan ng buong pamilya- na hindi sinasakripisyo ang kalidad ng kwento. Ang tagal mo nang kumikita, bossing. Malaki-laki na rin ang naibigay sa’yo ng taumbayan. Oras na siguro para sila ay suklian. Magbalik ka naman. To whom much is given, much is required, ika nga ng Bibliya. [Napakalking hamon ito para kay Vic Sotto. Ang tanong ay hindi “Kaya kaya niya?” kundi “Gawin niya kaya?”]

Huling Salita

Nagpapasalamat ako kay Lourd de Veyra dahil may isang kilala sa mundo ng telebisyon at panulat ang tumayo at nagsabi sa isang higante sa larangan ng showbiz ang malaking problemang ito sa entertainment media. Taun-taon na lang kasi’y maraming mga walang kabuluhang pelikula ang inihahain sa mga mata’t kaisipan ng mga mamamayang manonood. Biruin mo, higit kumulang sa P200 ang ibinabayad ng bawat isa para lamang manood ng sine? At anong nakukuha? Mababaw o kaya hindi kapani-paniwalang istorya, kaunting luha dito, maraming corny jokes dyan, at wala o kaunting aral ang mahihita. Hindi na ba sila nagsasawa? Kaya, Bossing Vic Sotto at iba pang manggagawa ng pelikulang Pilipino, sana tablan kayo ng mga salita ni Ginoong de Veyra. Di masamang kumita, pero sana pantayan n’yo naman ang ibinabayad ng mga manonood. Kumbaga, gawin nyong sulit ang paggastos namin ng pera. Wag n’yo sana kaming lokohin at dayain sa mga ka-cute-an o kaya pagpapakilig lang ng mga artisita ninyo. Nasa posisyon kayo para magpakita hindi lamang ng magandang pelikula, kundi ng isang obra maestra sa pagbibigay ng aral, pagtaas ng moralidad o pagbusog sa kamalayan at pag-iisip ng mamamayang Pilipino.

P.S.

Apat sa walong kalahok sa MMFF ang napanood ko, at isa na nga rito ay ang Pagpag: Siyam na Buhay na nabanggit ko kanina. Ang pinakamaganda sa kanila ay ang Boy Golden, ang pelikula ni E.R. Ejercito at KC Concepcion. Wag kayong matakot panoorin ang pelikula dahil hindi ito basta-basta ginawa. Si Chito Rono ang nagdirihe nito at natitiyak kong kakaibang karanasan ang makukuha ninyo pag pinanood nyo ito. Maayos din ang 10,000 Hours na tinanghal na Best Picture sa MMFF Awards dahil sa magandang pagdirihe at kakaibang suspense at aksyon na dulot nito. Napasobra nga lang ang tagal sa gitnang bahagi nito pero isang makabuluhang pelikula pa rin naman kung tutuusin. Napanood ko rin ang prequel ng Kimmy Dora pero hindi ko ipinapayong panoorin nyo ito. Magaling si Eugene Domingo, pero walang makapagsasalba sa natitirang manipis na istorya ng kambal na kiyeme.

Movie posters ng 10,000 Hours, Boy Golden, Kimmy Dora, Pagpag: Siyam na Buhay

Advertisements

Best TV Shows of 2013

Unang inilathala ang blog post na ito sa isa ko pang blog (theponderingmoviefan.wordpress.com). Akin lamang niri-repost dito upang mas marami ang makabasa ukol sa mga palabas sa telebisyon na pinakamaganda para sa akin sa taong 2013. Pumasok ba rito ang paborito mo?

 

Best TV Shows of 2013

The year 2013 brought out a lot of good TV. For sure more eyes were glued on the television to feast on shows that entertain, amuse, educate or inform. But what I am about to do now is tell you the best of the best on Philippine cable television, which regularly broadcasts American TV shows.

The year that was made me realize that we don’t need a lot of TV. I always knew that, but because I’m a hardcore TV fan, I have stacked up on shows that were deemed good. However, because I have far more important things to do (Not that I’m telling watching TV is not important. Hey, why am I writing this one right now, right?), I was only able to watch a select few in my spare time. I am narrowing down the Best of TV list into 5 (or 6 as you would know why in a while). Did your favorite make the cut?

TOP 5- MASTERS OF SEX and GAME OF THRONES

MofS

Masters of Sex is the best new American series to debut in the fall season. In addition to very compelling performances from its lead and supporting actors, the series boasts itself with really smart writing and great production values. One might think that this show is too hot for TV just basing on the title. It really is, but the sensual scenes are done in good taste. Moreover, what the show imparts is more than the skin. It looks into the human physiology of sex, and it dwells in the thin line work and relationships and how sex could work for or against it.

Game of Thrones Season 3

Game of Thrones reached a new height this year by surprising everyone (aside from the readers of the books where the series is based) during its The Rains of Castamere episode. That episode alone should be given commendation for being a good display of directing, acting and production skills. Moreover, I think the series is getting better and better one season after another.

TOP 4- AMERICAN HORROR STORY: COVEN

AHSCovenPoster

The top TV show last year still made it to the list of the best this year. Touching the topic of witchcraft, the series remains as campy yet as delightful as ever. The current season may be predictable at times, but it seems like the show’s creators never seem to run out of ideas that would surprise the audience with shocking or jaw-dropping scenes week after week. Not convinced? Watch it.

TOP 3- HANNIBAL

Hannibal

The best new American series to debut last year is Hannibal (it debuted during the first half of the year). Creator Bryan Singer made sure this show sets itself apart from popular versions of the Hannibal Lecter story in both TV and movies. The reimagining he did with Hannibal creates a league on its own: dark, affecting and very beautiful. The powerful performances of the cast and the great directing cap the brilliant production values the series offers.

TOP 2- THE BIG BANG THEORY

The Big Bang Theory Season 7

Even on its 7th season, this comedy series never ever fails to make the audiences laugh with its witty dialogues and smart storylines (I’m looking at you, Modern Family). The characters being portrayed by both lead and supporting cast are still as entertaining as ever.

TOP 1- BREAKING BAD

Breaking Bad- The Final Season

If the year 2013 will be remembered for one television show (yes, one television show only), then it will be remembered because of Breaking Bad, the best among the best this year (or probably the best ever). Ending the series with the final eight episodes of season 5, the team behind the show made it the most suspenseful, the most compelling, the most gripping episodes for the past year. Thanks to the brilliant acting of the cast, the great directing from its roster of directors, the beautiful cinematography, the great and smart writing and good over-all production values, Breaking Bad is the best TV show of 2013.

***

P.S. Three of my favorite reality shows really did great this year. The Voice continues its dominance as the best singing show to grace the golden screen because of the still surprising and entertaining rounds (Audition Round, Battle Round, Knockout Round and Live Shows), great hosting being done by Carson Daly and of course, the great chemistry among its coaches. Survivor has never been as compelling as its last season for a very long time. All the contestants are a hit. Meanwhile, The Amazing Race has never produced a great season for a long time as well and the last season satisfied the fans’ hunger for a great reality racing with its awesome travel destinations and very entertaining contestants.