Sa Wakas

Sa Wakas: A New Pinoy Rock Musical

Matagal-tagal na rin nung huli akong nakapanood ng isang musical sa isang entablado. Kadalas kasi’y nanonood lamang ako ng mga ganito sa pelikula (I Do Bidoo, Mamma Mia, Jesus Christ Superstar). Natatangi ang pagtatanghal ng isang musical sapagkat di lamang umaarte ang mga actor at aktres sa entablado; sila pa’y kumakanta ng mga awiting kailangan nilang sabayan ng emosyong akma sa eksenang kanilang ginagawa.

Kagabi lamang ay nanood ako kasama ng aking kasintahan at mga kaibigan ng pinakabagong musical na may pangalang, Sa Wakas, sa PETA Theater. Nakapaloob sa musical na ito ang mga kanta ng popular na bandang Sugarfree, na ilang taon ding naghandog ng magagandang awitin bago sila ma-disband noong 2011. Ang titulo ay hango sa unang nilabas nilang album. Tungkol sa pag-iibigan, pagtataksil at paghuhubog ng pangarap ang Sa Wakas. Napaka-akma ang mga kanta ng banda dahil karamihan sa mga ito’y kwento ng pag-ibig at pagmamahalan. Di mabibigo ang mga taga-suporta ng Sugarfree na may gusto sa mga kantang Prom (“Parang atin ang gabi, para bang wala tayong katabi, at tayo’y sumayaw na parang di na tayo bibitaw”), Kwarto (“Maglilinis ako ng aking kwarto na punung-puno ng galit at poot”), Tulog Na (“Tulog na, mahal ko. Hayaan na muna natin ang mundong ito. Sige na, tulog na tayo.”), Hari ng Sablay (“Ako ang hari ng sablay. Hinding-hindi makasabay-sabay sa hangin ng aking buhay”), Wag Ka Nang Umiyak (“Kapit ka sa akin. Kumapit ka sa akin. At di kita bibitawan.”), Dear Kuya (“Dear kuya, kamusta ka na dyan? Anong balita?”) at marami pang iba dahil ang mga ito’y nakapaloob sa pagtatanghal. Ako nama’y nagkaroon ng mga bagong paboritong kanta dahil sa nasaksihan ko kagabi: Kwentuhan (“Kwentuhan lang, wala namang masama.”) at Kandila (“Magka-ilaw man, madilim pa rin kung wala ka.”) mula sa paborito kong album nilang, Dramachine.

Topper, Lexi, Gabby: Mga bida sa Sa Wakas

Topper, Lexi, Gabby: Mga bida sa Sa Wakas

Bida sa Sa Wakas si Topper, isang struggling photographer. Nakatakda siyang ikasal sa kanyang kasintahang si Lexi, isang mag-aaral ng medisina. Minsang di nagkasundo at nagkagalitan ang dalawa, si Topper ay napariwara sa kanilang relasyon. Iba ang kislap ng mga mata n’ya nang makita niya si Gabby, editor ng isang magasin. Ang kanilang pagmamahal sa potograpiya at iba pang bagay ang nagbuklod sa dalawa. Pero paano na ang relasyon nina Topper at Lexi? Matutuldukan na ba ito dahil sa nabuong pag-iibigan nina Topper at Gabby? Alamin ang kanilang kwento sa Sa Wakas.

Isang eksena sa Sa Wakas

Isang eksena sa Sa Wakas

Di tipikal na pagtatanghal ang aming nasaksihan kagabi. Sa wakas ng istorya nagsimula ang presentasyon, at pabalik ng kwento itong tumakbo hanggang sa malaman ng manonood kung paanong nagsimula ang lahat. Sa umpisa ay maari ka talagang malito, pero mangyayari talaga ito lalo’t unti-unti mo munang malalaman kung paano napunta sa ganoong sitwasyon sa wakas ng kwento ang tatlong pangunahing karakter.

Napaka-simple ng pagtatanghal, pero hindi ibig sabihin nito na hindi ito maganda. Sa katunayan, naipakita nila ng maganda ang mga eksena kahit na limitado ang espasyo ng kanilang pinagtanghalan. Magagaling ang mga nagsipagganap na kinabibilangan nina Fred Lo bilang Topper, Laura Cabochan bilang Lexi at Justine Pena bilang Gabbi. Kahit na may mga ilan silang pagkakamali sa pagbanggit ng kanilang dayalogo ay mas nanaig pa rin ang kanilang husay sa pagganap, lalo na sa pagkanta. Maganda ang chemistry nilang tatlo bilang mga pangunahing karakter at kitang-kita ito sa kanilang pag-arte. Magaling din ang iba nilang mga kasama na nagsipagganap bilang secondary characters.

Sa totoo lang, natuwa ako sa kakapanood mula simula hanggang matapos ang Sa Wakas. Di nakakapagtakang gusto ko itong uliting panoorin.

Advertisements

Bakasyon

Isa sa pinakanakakatuwa at pinakamasayang gawain ang pagbabakasyon. Bakit naman hindi? Marami ang magagandang epekto nito kaya’t halos lahat ay gustong-gusto ito.

Bakit ba nagbabakasyon ang isang tao? Maraming dahilan iyan. Isa na rito ay upang maipasyal natin ang ating sarili at ang pamilya natin sa kung saang-saang lugar. Hindi ba’t nakakatuwa itong dahilan sapagkat nadadala natin ang ating mga mahal sa buhay sa mga lugar na di pa natin napupuntahan dati? Isa sa mga dahilay ay gusto nating maranasan at masaksihan ang pamamaraan, kultura at tradisyon sa lugar na pupuntahan. Marami ang may gusto at gumagawa ng pakay na ito sa kanilang paglalakbay. Ang iba nama’y gusto lamang samantalahin ang libreng outing na ibibigay ng kanilang opisina at iba pang pinapasukan. Panghuli, ang pagbabakasyon ay para lumayo pansamantala sa mundo at iwan ang mga gawain na araw-araw nating ginagawa. Pagpapahinga kumbaga.

Kung iisiping mabuti, kailangan ng katawan at isipan natin ng mahaba-habang pahinga minsan, lalo na rito ang mga nakatatanda (o adults) na halos trabaho at pamilya lamang ang inaatupag. Nakakadulot pa naman ng matinding stress ang ating mga gawain paminsan-minsan. Marami ang nasi-stress out na tao ngayon. Di na kasi balanse ang buhay lalo na kung panay trabaho ang inaatupag. Sa lahat ng mga gaya kong kumakayod at naghahanap-buhay, kailangan natin ng papapahinga at pagbabakasyon. Di kasi magandang pinupukpok natin ang ating sarili sa trabaho buong araw buong taon. Tandaan nating di lang naman trabaho ang buhay natin. Marami pang bahagi ang buhay na kailangan nating bigyang-oras at pansin. Isang bahagi na d’yan ang ating sarili.

Isa pa sa mga nakadaragdag stress sa tao ay ang love life. Bakit kamo? Dahil di rin naman maganda kung panay love life ang iniisip natin, di ba? Nakaka-stress din ito paminsan-minsan lalo na kung isip tayo ng isip tungkol dito (o kawalan nito, hehe). Tandaan nating di naman sa taong iniibig lang natin umiikot ang mundo natin. May buhay din siya at may buhay ka rin na kailangang atupagin. Bigyan ng espasyo ang isa’t-isa paminsan-minsan. Maliban na lang siguro kung mag-asawa na kayo dahil ibang usapan na iyon.

Alam nating masama ang naidudulot ng stress. Sabi sa isang artikulo ng Psychology Today, nagpapahina ito ng ating resistensya na maaring umepekto sa ating pagtulog, pagkain at iba pang gawain. Tataas pa umano ang tsansang tayo ay ma-depress, humina ang ating memorya pati na sa pagdi-desisyon.

Kaya importante ang pagbabakasyon.

Ang pagbabakasyon ay isang napakagandang gawain. Yun nga lang, dapat talaga nating subukang kamtin ang mga dahilan kung bakit tayo nagbabakasyon. Ang ideyal kong bakasyon: walang stress, walang panggulo, walang bad vibes. Gusto kong maranasang maging isa sa kalikasan (o kung saan man ako magpupunta) kahit sa sandaling panahon lang. Pero dahil di perpekto ang ating mundo, di ito maiiwasan minsan. Nasa sa ating reaksyon at aksyon na lamang magbabase kung hahayaan ba nating mapurnada nito ang pahingang ating inaasam sa pagbabakasyon.

Trip to Puerto Princesa, Palawan: Isa itong pagkukwento sa aming bakasyon nitong mga nagdaang-araw lang.

Ang inyong lingkod habang kumakain ng tamilok

Ngayong Abril ay nanggaling ako at ilang mga kapamilya sa Puerto Princesa. Yun ang simula ng pagbabakasyon ko ngayong summer. Napakaganda ng mga tanawin dito sa lugar na ito. Pero dahil gabi kami nakarating sa siyudad na nabanggit, tanging magagawa na lang namin ay pumunta sa mismong bayan at hanapin ang lugar-kainan na binanggit sa amin ng isa kong pinsan. At yun nga, nakita namin ang aming hinahanap: ang Kinabuchs. Dito sa lugar na ito namin natikman ang dalawa sa mga exotic food ng Palawan: ang buwaya at ang tamilok. Di ko akalaing talagang kinakain ang buwaya, pero dahil sisig ang luto rito’y ginusto naming subukan. Ang tamilok naman ay isang uri ng mollusk na kinikilaw. Anong hitsura ng tamilok? Tila isa itong malaking earthworm na kitang-kita ang lamang-loob. Dahil napasubok na sa aming in-order na exotic food, nakatatlong subo kami ng kapatid kong mahilig din sa mga ganitong hamon. Pagkatapos nito, di na uli kami sumubok pa kahit na nangangalahati pa lamang kami sa in-order naming udo. Nakakatuwa lamang ang challenge na kumain ng uod na kay laki. Hehe.

1

Kinabukasan, nagtungo kami sa isa sa New 7 Wonders of Nature, ang Puerto Princesa Underground RiverIsa itong national park na ginawaran ng titulong World Heritage Site ng UNESCO noon taong 1999 dahil pinapakita ng lugar na ito ang biodiversity conservation at buong mountain-to-sea ecosystem. Kahit na kay haba-haba ng dadaanang proseso para makapunta rito sa lugar na ito ay tiyak na masusulit naman ito. Buti na lamang din at magaling ang aming tour guide na si Kuya Ernie kaya maaga-aga kaming nakarating. Napakaganda ng lugar sa palibot ng kweba. Masasabi mo namang one-of-a-kind experience ang pamamangka sa loob mismo ng kweba. Mga paniki at ahas, stalactites at stalagmites na may iba’t-ibang laki at porma, maliliit at malalaking chambers at marami pang iba ang makikita sa kwebang ito.

Ang aming Bunso, Tita at Mama sa Starfish Island

Marami ring mga isla na pwedeng puntahan sa Puerto Princesa. Una kaming nagpunta sa Pambato Reef at dun ay sumubok kami ng snorkeling. Marami masyado ang mga tao, kaya kahit na may mga isda kaming nakikita habang lumalangoy sa tulong ng life vest at snorkeling apparatus ay kakaunti ang mga ito. Malulungkot na sana ako pero di ito nangyari dahil sa ikalawang isla na pinuntahan namin, ang Starfish Island, ay sobra-sobra na ang tuwa ko. Manghang-mangha ako sa ganda ng lugar na iyon, lalo na’t perpekto ang pagkakahalu-halo ng iba’t-ibang shade ng kulay asul at berde upang maisalarawan ang ganda ng tubig, bundok at langit. Tila ito ang inspirasyon sa mga pintang dagat, bundok at langit ang nakikita gamit ang mga pastel colors. Ganda rin ng sandbar na mayroon dito. At nakadagdag pa sa tuwa naming dun sa lugar na iyon ay ang napakaraming isda na makikita sa napakalinaw nitong tubig. Kahit na nasa bandang mababaw pa lang kami ay talagang maraming isda ang pumupunta at patuloy na lumalangoy sa harap namin. Lalo na pag pinapakain na naming sila ng tinapay; talagang dagsa silang lalapit. Bukod sa mga karaniwan nang isda na nakikita sa mga dagat ng Pilipinas, nakakita rin kami ng stonefish at octopus dito. Oo, octopus o pogita. May isang boatman kaming nakasalamuha ng isa kong kapatid at dahil nakita nyang pumasok sa loob ng isang coral ang isang pogita, ginamit nya ang tsansang iyon upang makita namin ito. Saksi kami sa defense mechanism na ginagawa ng pogita pag may “kalaban” sa paligid: ang paglabas ng ink upang di siya makita ng kalaban. Pero magaling si manong na kalaban ng pogita nung mga panahong iyon. Nahuli nya ito (maliit pa naman ang pogita kaya kayang-kayang hulihin) at pinakita’t pinahawak nya sa amin. Kakaiba at nakakatuwa ang karanasan naming iyon. Ikatlong isla na pinuntahan namin ang Luli Island. Ang sabi ng aming tour guide, ganun daw ang pangalan ng islang ito dahil ang isla rito’y lulubog at lilitaw depende sa oras ng low tide/ high tide.  Bukod sa nakapag-snorkel kaming muli sa lugar na ito, kami rin ay nag-kayaking at nilibot ang isla na napapalibutan sa isang gilid ng napakaraming mangrove. May sandbar din dito yun nga lang, di namin  ito nakuhanan ng litrato sapagkat ubos na baterya ng mga camera namin.

Ang zipline sa Rancho Mitra. Tanaw na tanaw din dito ang mga isla sa Puerto Princesa.

Ang zipline sa Rancho Mitra. Tanaw na tanaw din dito ang mga isla sa Puerto Princesa.

Di naming akalaing makakapag-city tour pa kami kinahapunan pero sinubok talaga naming para naman makita ang iba’t-ibang tanawin sa Puerto Princesa. Balik sandali sa hotel, ligo ng mabilisan at pinalitan ang mga baterya ng camera upang magamit muli. Nakarating kami sa Crocodile Farm (kahit na di na naming nakita ang mga buhay na buwaya), rantso ng mga Mitra (napakaganda ng tanawin doon sapagkat kitang-kita ang mga isla nadaanan namin ilang oras lamang ang nakakaraan. Dami ring uri ng mga hayop doon). Huli naming pinuntahan ang pamosong Baker’s Hill. Bukod sa tanyag na masasarap nitong mga tinapay tulad ng hopia, nakakita rin kami ng iba’t-ibang uri ng mga ibon, halaman at bulaklak dito. Maganda ang pagkakadesenyo sa lugar kaya di kataka-takang paboritong lugar ito ng mga tao upang kumuha ng larawan. Kinagabihan, nagtungo kaming bayan upang kumain sa isa pang kilalang restaurant sa Puerto Princesa, ang Ka Lui. Masarap ang mga hinahaing seafood dito. At sa mga magtatanong kung aling lugar ang naghahain ng mas masarap na pagkain, sasabihin kong mas nasarapan ako sa Ka Lui kaysa sa Kinabuchs.

Ang aking Mama at mga nakababatang kapatid sa tanyag na Baker's Hill

Ang aking Mama at mga nakababatang kapatid sa tanyag na Baker’s Hill

Sa totoo lang, napakarami pa ng pwedeng puntahan sa Puerto Princesa at karatig-bayan. Kaya susubukan kong bumalik dito sa hinaharap upang masubukan naman ang mga di ko pa nasubukan at puntahan ang mga di ko pa napuntahang lugar.

***

Naramdaman ko ba ang bakasyon sa ginawa naming tour sa Palawan? Oo naman. Kahit na nakakapagod ang mga aktibidad na ginawa namin dito, nakapagpahinga naman ako kahit papaano. May mga bagay na nakapagpa-stess sa akin at aaminin kong nakabawas iyon sa inaasam kong pahinga sana pero ginawa ko na lamang ang magagawa ko para tanging magagandang alaala ng Puerto Princesa ang aking maiisip sa tuwi-tuwina.

Ano pang hinihintay mo? Magbakasyon ka na rin!