Prediksyon sa Oscars 2014


Taun-taon ay nagbibigay ang inyong lingkod ng listahan ng mga iniisip n’yang mga mananalo sa pinakaprestihiyosong manggagawad ng parangal para sa pinilakang tabing, ang Academy Awards o Oscars. Marami ang magagandang pelikulang naipalabas noong isang taon ngunit iilan lamang sa kanila ang magkakamit ng parangal.


Pinakagusto ko at pinakamaganda para sa akin ang pelikulang Gravity, pero ang tingin kong mananalo ay ang 12 Years A Slave.


Si Alfonso Cuaron, ang nagdirihe ng Gravity ang siyang mananalo.


Bagamat napakagaling ni Matthew McConaughey sa pelikulang Dallas Buyers Club, ang parangal na ito ay natatangi para kay Leonardo diCaprio na pinakamagaling para sa karakter niyang Jordan Belfort sa pelikulang The Wolf of Wall Street.


Makukuha ni Cate Blanchett ang parangal na ito para sa napakagaling niyang pagganap sa Blue Jasmine.


Mukhang makukuha ni Jared Leto ang parangal na ito dahil sa pagganap niya bilang isang bading na may sakit na AIDS bagamat gustong-gusto ko sanang makuha ito ni Michael Fassbender na talagang nakakabilib sa 12 Years A Slave.


Napakagaling ni Lupita Nyong’o sa kanyang pagganap sa 12 Years A Slave ngunit ang parangal na ito ay igagawad kay Jennifer Lawrence sa isa na namang nakakabilib na pagganap sa American Hustle.


Sayang at di kasama sa mga nominado ang Blue is the Warmest Color na siyang gusto kong manalo ng parangal na ito. Maaaring ang The Hunt o The Great Beauty ang mananalo.


Walang duda na iuuwi ng Frozen ang parangal na ito.


Kung napanood ninyong lahat ang mga pelikulang kasama sa listahan ng mga nominado rito, masasabi ninyong Gravity ang dapat na mag-uwi ng parangal. Bagamat ayos lang din kung manalo ang 12 Years A Slave dahil napakaganda rin ng sinematograpiyang ipinakita rito.


Natatangi ang mga damit na suot-suot sa pelikulang The Great Gatsby kaya’t maaaring sila ang mag-uwi ng parangal na ito.


Tatlo ang napupusuan kong mananalo nito: Gravity, 12 Years A Slave o kaya Captain Phillips. Napakaganda ng ginawang editing sa mga pelikulang iyan kaya kahit alin sa kanila ay gusto kong manalo.


Sa Dallas Buyers Club o Bad Grandpa mapupunta ang parangal na ito.


Sa totoo lang, dalawa ang gusto kong manalo rito: Gravity at Her


Mas gusto kong manalo ang Happy ni Pharrell Williams higit sa Let It Go ng pelikulang Frozen.


Iuuwi ng Gravity ang parangal na ito.


Gravity o Captain Phillips ang mananalo rito.


Gravity o Captain Phillips uli.


Sobrang ganda ng visual effects na ipinamalas sa Iron Man 3 at Star Trek bagamat maaaring Gravity uli ang manalo rito.


Walang dudang 12 Years A Slave ang mananalo nito.


Gusto kong manalo rito ang Nebraska ngunit mas may tsansang Her ni Woody Allen ang mananalo.


Ito ang prediksyon ko ngayong taon sa Academy Awards. Tingnan natin kung makakarami ako ng tama. Hehe.

Best Movies of 2013

Unang inilathala ang blog post na ito sa isa ko pang blog ( Akin lamang ni-repost dito upang mas marami ang makabasa ukol sa mga pellikula na ipinalabas sa loob at labas ng bansa na sa tingin ng inyong butihing blogger ay pinakamaganda para sa taong 2013. Pumasok ba rito ang paborito mo?

Let’s take a look at the best movies the year 2013 has to offer days before the most prestigious award-giving body for movies airs on the United States. These are my top choices for time-worthy and money-worthy cinema:



I want to start this yearly countdown with the third installment of the romantic Before trilogy starring Ethan Hawke and Julie Delpy. Thanks to the good word of mouth from people who have watched this movie in theaters I got interested in watching the first two Before movies. And I was flabbergasted by how good they were. The directing was brilliant and the acting done by Hawke and Delpy never seemed be acting at all. And the writing, hmmm, the writing! It was nothing short of great! The last installment, Before Midnight, thankfully did not disappoint either. I was happy and fulfilled about how the characters came to be.



Hugh Jackman and Jake Gyllenhaal star in the most thrilling and one of the darkest movies of the past year. The story of child abduction is never light and it wasn’t treated lightly in Prisoners. Apart from the believable acting done by the cast, this movie showed great editing, suspenseful directing and smart writing. Too bad it was one of the most underrated movies of the past year which is why only a small number of people were able to watch it.



Frozen is the best film Disney has produced for a long time. Using their magic formula of putting a princess as a lead character, they made a great change this time in terms of resolving the always predictable conflict. Not to spoil anything but this great change made Frozen one-of-a-kind.



Paul Greengrass is a master of action. I wasn’t convinced at first that a ship and its captain that are being taken over by pirates could make such a very suspenseful narrative. But it could. In more than two hours of scenes involving the captain and his crew protecting the ship, falling for the mean pirates, negotiating with them and finally resolving the conflict, the movie depicted the most astounding hostage-taking drama film. Greengrass, along with his brilliant lead actor, Tom Hanks, presented a very interesting tale about how it is to be taken at sea.


Boy Golden

Just when I thought no good film would come out last year in the Metro Manila Film Festival come the little promoted Chito Rono film called Boy Golden. The title must have a premonitory effect as this is gold compared to the other MMFF entries.

I love how Chito Rono took care of the movie. He tied up all the scenes without lose threads. He did not allow mediocrity sip into his actors’ performances. And I just really like how he works with colors in the film’s scenes. He found beauty in each scene no matter how unlikely it was and this gave a much profound effect to what he wanted to convey about his characters or what’s happening in the story.



Want to watch a film that will really make you think about human relationships? Watch Her, the latest film from acclaimed director, Spike Jonze, and brilliant actor, Joaquin Phoenix, as they tackle how humans express love with each other now and how it might be in the near future.

Joaquin Phoenix displays his brilliance once again as the lonesome lead character in the movie named Theodore. Every quip, every act he made seemed so natural. But he wouldn’t do it that well without Samantha, which is voiced by Scarlett Johannson. “Her” quirkiness and poignancy as the super smart computer made it believable that a human could really fall in love with a machine.



David O. Russell did it again with American Hustle. In comparison to his previous great efforts, this movie is like an organized chaos of ideas. A great chaos, that is. And much like how Russell directs his films, this one seemed blurry at first until one gets over the blurriness and seemingly understands what the whole films is all about. That’s how Russell shows his brilliance. He’ll let you in little by little until you find yourself wanting more. But his directing would be futile if not backed up by a brilliant cast led by Christian BaleAmy AdamsChris Cooper and Jennifer Lawrence. None of these actors were seen as themselves in the film. Why? They were not seen because they became their characters. And you just got to be awed by how amazing these talented individuals were when given a smart script that they could toy with. American Hustle is definitely one of the greatest movies of 2013.


TWOWS poster

Martin Scorcese’s latest offering, The Wolf of Wall Street, trumps many a great movie about money-making schemes. Watching it is a blast from start to finish! It’s got that great vibe of helping you understand how people in the stock market do what they do good. I kind of expected Leonardo diCaprio to be great, but I was nicely surprised to see him a lot better than what I was expecting him to be! He would surely given Chiwetel Ejiofor of the brilliant 12 Years a Slave a run for his money in the Oscar race for Best Actor. I actually thought he’s given the best performance of his life in this movie, being really the wolf in the Wall Street.

The movie seems to be an amalgam of deadly sins: greed, gluttony, power andlust. Leonardo diCaprio characterized all of these in his characterization of Jordan Belfort, the notorious stockbroker who owned Stratton Oakmont and made lots of millions swindling investors in the stock market. The way he spoke would seem to persuade even the most skeptical person to invest in his company. He didn’t really care about the investors; he cared about making loads of money. He, together with his friends and employees, drank and partied hard, took drugs as if they’re meals, fornicate anyone even those he is not fond of. He was addicted to power by not just trying to maintain being rich, but doing all he can to become richer and richer. All of these drowned him into the well of immorality, a world where everything seemed to be fun even though they’re not.

Scorcese still has his magic. In three hours, Scorcese showed how such a character like Belfort could have done such outrageous things. It is a testament that he really excels in doing movie that shows a study of character. He effectively showed how a small-time dreamer turned into a great but wild realist in the Wall Street. Belfort had a vision of what he wanted to be, and Scorcese made that evident in his frequent collaborator, Leonardo diCaprio, who’s insanely good in this movie.



Probably the most underrated movie in this list, The Way, Way Back is a coming-of-age movie that touches the heart, reels up the mind and brings out the good in every viewer’s soul. Yeah, that’s how deep the movie is even though it appears as just one of those teenage movies, which it definitely is not. It is the total opposite of the senselessly “fun” teenage movies as it deeply explores relationships of a child to his family, his friends and his crush. Putting in great performances are Lian James as Duncan, the 14-year-old central character of the film, and Sam Rockwell as Owen, the newly-found childish yet wise friend of Duncan when their family went to a beach house for a vacation. They, along with the rest of the cast, made the brilliant script come really alive. Thanks to its directors Nat Faxon and Jim Rash for bringing this movie into fruition. Would you believe the movie is their directorial debut? What a great start!



“It’s a long time ago. Why are you bringing that up for?”

This movie is a funny, straight up story about a senior man and his family who went back to their roots in Nebraska. I had reservations before watching this film but after watching, I realized I should have not. I liked it actually. A lot.

I was wondering why the director chose the movie to be filmed in black and white. But while watching, I thought it must have been for a good reason. Reminiscing the old times? Looking for what’s good and what’s bad? We may never know. But what I know is that it was beautiful even only with its black and gray hues. In addition, there were a lot of shots that show a lot of very picturesque sceneries and scenic moments.

It never hurts to watch a good movie. Nebraska is one of those movies that you would really appreciate watching. You won’t only enjoy, you won’t just be entertained. You’d certainly feel good. But not just that, you’d pick up a lesson or two.

I like the movie’s quiet. I like its easygoing feel. I like its soothing music. I like the belongingness and the cheers. I like the confrontations and the bickering. I like its bright and dark contrasts. I like everything about it. In one way or another, every person is going through one of the roads any of the character is experiencing in the movie. Some will rise above the others, some will do just fine. Some will die early, others may grow old yet the may grow old in misery. It’s nice to know, though, that everything seems to be just fine. Believe in something… because it never hurts to believe.



Catching Fire is one of those rare occurrences that a sequel of a movie is much, much better than its predecessor. Whether it’s because of the bigger budget or a better director, the movie is certain to give the moviegoer a great film experience upon watching.

I have read the book where the movie is based and I can say that this movie version is much more faithful than The Hunger Games. It’s been roughly two years since I’ve read it but after watching one scene after another, glimpses of what I have read suddenly came back.

Ten minutes into the film, I was already feeling the drama and the heaviness of its themes. Jennifer Lawrence (as Katniss) and Josh Hutcherson (as Peeta) are, without a doubt, two of the best actors in this generation. They make small scenes seem big and important with the way they act: their nuances, their delivery of lines, their movements. They made me believe once again in their characters. Meanwhile, I like the supporting cast much more in this movie than the last one.

Amazing visuals. Good musical score. Great directing. This movie seems to have it all!



Top-notch directing and editing, very credible acting, excellent production design, great musical score, this movie has it all. To tell you the truth, I already had high expectations before watching because of good word-of-mouth feedback from people and raving reviews from critics. It was that high that I prepared myself to be disappointed. But, no. The movie was worth the hype. On the Job delivered greatly that acclaimed movies of many years past were not able to achieve.


12 Years A Slave

12 Years A Slave is one of the most buzzed films of 2013 and it is deserving to be so for one very good reason: it is a great movie. The way director Steve McQueen touched the topic of racism would truly affect you, inspire you (to do what’s good) and discourage you (from doing what’s bad). It didn’t come off as preachy, but it set the drama for every eye to see what was happening in America almost 200 years ago.

Come to think of it, the movie served as a reminder, too, that it’s much the same today, albeit a different kind of use and abuse are being done to other people. Despite the preaching of good people, awareness and knowledge about what’s right or wrong, some people still enslave other people in more ways than one.

With great directing/ editing, credible acting, impressive writing and brilliant production values, this movie is a great contender for Oscar’s Best Picture. I wouldn’t be surprised if it upsets my 2013 favorite Gravity.

Read the rest of my review here.



A visual spectacle and an emotional masterpiece, Alfonso Cuaron’s Gravity takes off as one great 3D movie a film enthusiast will definitely love.

It’s an understatement when I say that watching this movie is a great 3D experience. It’s a joy to float with the characters in space and their space shuttles and yet it’s a tragedy to tumble with them unto the unknown. You would be able to grasp that idea of emotion they must be reeling to feel while enduring the idea of being really there in the outer space. Every single move they do with their body, every single twitch of their eye, every word their mouths articulate, you will feel. All of these things are present in the film without lacking in visual aesthetics. The space setting was so real you’ll feel you’re there all those times. The space shuttles, the debris, the stars and the Earth all felt real. Add to that the sometimes subtle, sometimes roaring musical score and you’ll definitely know you’re in a great ride. Because of these and more, the film went beyond spectacular. Gravity seemed like a character study in a display of technically perfect showing. Kudos to all the visual effects people, the sound masters and the meticulously great director of the film, Alfonso Cuaron.

The story might be very simple but it’s got great lessons for everyone. We all go through changes. We all go through sorrows. We all experience alarms and unpleasant surprises. We all sometimes just want to tune out everyone and just be with ourselves and ourselves alone. In the end, you will know that you’re still there with yourself, all changes or not. In the end, you will know that you can’t forever wallow in sorrow. In the end, you will learn to survive any astonishing thing that comes your way. Because in the end, if you have the will to live, you will always make it through.









Unrequited Love

unrequited love pic

Ilang araw na lang at matatapos na ang Buwan ng mga Puso, o kung di kayo pabor dyan ay ang buwan na lang kung kailan ipinagiriwang ang Araw ng mga Puso. At tulad ng mga nakaraang taon, ipinagdiwang ng mga mag-asawa at mga magkasintahan ang araw na iyon na tila iba sa ibang mga araw. Extra special ang pagkikita nila sapagkat may dala-dalang mga regalo, mga mababango at magagandang bulaklak, matatamis na mga tsokolate para sa isa’t-isa habang matatamis na mga titig, masasarap na mga halik at yakap ang ipinamamalas din nila. Tiyak din na malaki-laki ang kinita ng iba’t-ibang mga establisyimiento nung araw na iyon sapagkat dagsa talaga sa mga pasyalan ang mga mag-asawa’t magkakasintahan. O, kay sarap umibig, ano?

Pero ang blog post na ito ay hindi para sa kanilang nag-iibigan. Ang blog post kong ito ngayon ay para run sa mga bigo, nadaya o nadapa sa pag-ibig.

Unrequited love

Ano ba ang unrequited love? Para maunawaan natin ito, maiging alamin ang ibig sabihin ng requite. Ayon sa Merriam-Webster Dictionary, ang requite ay nangangahulugang ibigay pabalik o reciprocate ang isang bagay. Kaya pag sinabing unrequited love, ang pag-ibig na pinadadama ng isang tao sa isa pang tao ay hindi naibibigay pabalik, hindi naipadadama ng tulad sa ipinadarama, hindi lubusang maibigay ang pagmamahal sa isang nagmamahal. Ito na yata ang isa sa mga pinakamasakit na pwedeng maranasan at maramdaman ng isang tao. Bakit ba naman hindi? Anumang ginusto natin ay gusto nating makuha kahit na minsan lamang. Anumang pinaghihirapan natin, gusto nating masuklian ng biyaya kahit kaunti lang. Hindi ba’t sinasabi nga nilang pag may tiyaga, may nilaga? Pero paano kung ginusto nga natin, pinaghirapan din natin at pinagtiyagaan natin ay isang malaking HINDI ang sasalubong sa atin? Ang sakit, Kuya Eddie.

Sabagay, hindi naman ganun kasimple yun. Maaaring di tayo gusto ng ginugusto natin sapagkat:

  1. HINDI IKAW ANG TIPO NIYA. Maliit ka siguro kahit na mabait. Maitim kahit na madasalin. Walang trabaho kahit na masikap. Matangos ang ilong pero luwa ang mga mata. Gwapo pero di mayaman. O kaya mayaman pero walang hitsura. Gwapo ka, matangkad pati na rin mayaman pero babae rin pala ang gusto niya. Tsk, tsk, tsk. Tiyak, hindi ikaw ang tipo niya. Alam naman nating halos lahat ay pisikal na kaanyuan ang hinahanap agad sa magiging kasintahan, di ba? Susunod na diyan ang iba pang mga bagay na mahalagang piliin din. Kaya kahit na anong effort pa ang gawin natin para mapaibig ang isang tao, kung ayaw niya tayo base sa ating hitsura, antas sa buhay, ugali o pagkatao ay wala na tayong magagawa pa rito. Maliban na lang siguro kung talagang pursigido ka at sa pagpupurisge mo ay mapaibig mo siya. Walang imposible, maniwala ka!

Lahat na ay ginagawa para sa kanya

Habang siya ay masaya at malungkot para sa inyong dalawa

Sapagkat hinding-hindi kayo magiging isa

  1. MAY SABIT KA. Mamaya niyan ay may boyfriend o girlfriend ka pala. Gusto mo lang maglaro. O maaaring curious ka sa iba. O kaya naman, ayaw mo na sa kasintahan mo pero di mo pa siya mabitawan sapagkat ayaw mo siyang masaktan. Ang hirap, ano? Tsaka, wala naman sigurong may gusto na kabit-kabit lang sila, di ba? Marami pa ring disenteng tao na di papasok sa gulo ng pakikipagrelasyon sa taong may sabit sapagkat alam nilang mali ito. Pero sa totoo lang, at alam ng mga tao ito, maraming tao ang mga kabit. Magtanong ka sa kanto ng inyong pamayanan at tiyak may kilala silang ganyan. Hindi natin alam ang mga dahilan nila sa paggawa nito pero malamang ang iba sa kanila’y nabigo na rin dati ng pag-ibig, napagod sa paghihintay sa tunay nilang mahal o kaya naglalaro lang din. Iisa ang tiyak. May sira ang ulo nila. Hehe, biro lang. Di naman kasi natin talaga madidiktahan ang puso, hindi ba?

Kayo ay pwede sana

Kung wala kang abala

  1. MAY SABIT SIYA. Mayroon na palang boyfriend, girlfriend o asawa ang gusto mo e. Ano pa ang hinahanap mo? Bakit mo pa rin siya gusto? Hanap mo siguro ng gulo, ano? Sabagay, nagagawa ng ibang taong sumabak sa gulo pagkat wari nila’y mahal talaga nila ang taong iyon na may sabit. Di na nila iniisip pa ang kanilang reputasyon sapagkat mas mahalagang ipaglaban nila ang kanilang nararamdaman. Matapang, may rason, pero mali pa rin naman. Teka, may mali ba sa pag-ibig?

Yun nga lang, isa ka nang tunay na tanga

Pagkat ang mahal mo

May mahal namang iba

  1. WALA SIYANG SABIT PERO NAGHIHINTAY ANG PUSO NIYA SA IBA. Gusto mo siya, gusto ka niya. Nahuhulog ka na talaga sa kanya. Nahuhulog na rin talaga siya sa iyo. Gusto mo nang sabihing mahal mo siya. Gusto na rin niyang sabihing mahal ka niya… pero napipigilan pa rin niya. Hindi dahil wala siyang nararamdamang pag-ibig sa’yo kundi may tao siyang hinihintay na magbalik. Maaaring ang taong yun ay ang unang tao na nagpadama sa kanya ng tunay na pag-ibig at nangakong babalik, di nga lang alam kung kailan. Iniyakan niya ng pakatagal-tagal, nangakong tatanggapin pa rin niya kahit na pinagtaksilan siya, sinubukang umiwas umibig ng sobra dahil siya pa rin ay umaasa. Ano ang laban mo run, hindi ba?

Mahal n’yo ang isa’t-isa pero hindi yun sapat

Sapagkat di maaari, ikaw ay meron na

Habang may hinihintay siya

  1. SAPAT NA SA KANYANG MAY GUSTO SIYA SA’YO PERO DI NIYA IPUPURSIGI PA ITO. Maaaring gusto lang niya ang pakiramdam na umiibig. Sapat na sa kanya iyon kahit na di mo siya ibigin pa. Maaari ring ayaw niyang pumasok sa isang relasyon, lalo na’t maaari itong maging magulo. Maaari ring natatakot siyang pag sinabi niya ito ay matatanggihan o mari-reject siya kaya’t ikikimkim na lang niya habang siya’y nabubuhay.

Isa ka na ngang hangal

Natanong mo na lang sarili mo

Bakit ganito pagmamahal?

May naiisip pa ba kayong dahilan kung bakit hindi magugustuhan ang isang tao ng kanilang gusto? Pakisulat ang mga iyon sa ibaba. Nais kong tapusin ang blog post na ito sa pamamagitan ng isang tulang ginawa ko tungkol sa unrequited love dahil sa ilang kadahilanang lumabas sa itaas.



Mahirap ipagsiksikan ang sarili

Sa taong may iniibig na iba

Maigi nang umiwas maaga pa lang kasi

Masasaktan ka lang niya

Gusto ka man niya ay wala naman talagang magagawa

Pagkat sa puso niya, mayroon lamang nag-iisa


Mahihirapan ka lang lalo kung may nagmamahal sa’yo

Kahit ang taong iyon ay di mo na talaga gusto

Mahirap isiping pag-ibig ay malabo

Pagkat tao naman ang nakadarama nito


Anong magagawa ng puso kung tumibok nang muli?

Pagbibigyan ba? Pipigilan? O pababayaang lumandi?

Buong araw ang isip ay di mapakali

Pagkat siya rin ang iniisip, hindi lang sarili


Di ba’t sarap ang dulot ng tunay na umiibig?

Hahamakin lahat pati na buong daigdig

Tila titingala lahat sa naiibang tindig,

Ngiti at hitsura mong nagpapakilig


Pero, ano pa ba talaga ang magagawa?

Kalimutan siya? Magalit sa kanya?

Paano kung hindi mo yun makakaya?

Magiging kawawa ka na lang ba?


Kaya sa simula pa lamang ay mamili na tayo

Kung ano ba talaga ang nais at gusto

Wag nang sumubok ng kung anu-ano

Madali lamang mabuhay pag nagpakatotoo


Ang mga linyang nakasulat pagkatapos ng bawat dahilan sa itaas ay hango sa isa ko pang tula, Katangahan sa Pag-ibig. Pasensya na sa titulo pero tungkol kasi iyon sa ganun. Pwede ko sigurong ilathala iyon sa susunod. Hehe.

Kahihiyan sa MMFF


Ilang araw na rin ang nakalipas mula nang natapos ang dalawang linggong pagpapalabas ng mga pelikulang kalahok sa Metro Manila Film Festival (MMFF). Hindi na ngayon pinapalabas ang mga pelikulang di gaanong pinilahan, o yung mga pelikulang tinatawag nilang nilangaw sa takilya. Sa kabilang banda, palabas pa rin ang mga pelikulang tumabo sa takilya sa maraming mga sinehan sa loob at labas ng Metro Manila. Isang mahalagang tanong: Kapag ba pinipilahan sa takliya, maganda na ang isang pelikula?

Alam natin ang sagot sa tanong na iyan. Hindi. Pero alamin natin kung bakit.

Ayon sa mga balita, ang tatlong pinakatumabo sa takilya  ay ang Boy, Girl, Bakla, Tomboy ng Star Cinema at Viva Films, My Little Bossings ng OctoArts Films, M-Zet, APT at Kris Aquino Productions at Pagpag: Siyam na Buhay muli ng Star Cinema at Regal Films. Isa lang sa mga ito ang pinanood ko, ang Pagpag: Siyam na Buhay. Maayos-ayos naman ang pelikula, may mga nakagugulat na eksena, may mga eksenang nakatatawa. Yun nga lang, walang bago para sa panlasa kaya hindi ko gaanong irirekomenda lalo na sa mga talagang fans ng horror films. Kung gusto nyo pang malaman kung bakit, basahin ninyo ang aking movie review sa isa ko pang blog.


Pumunta naman tayo sa isa pang pelikulang nabanggit, ang Girl, Boy, Bakla, Tomboy. May kasaysayan ang Star Cinema sa paggawa ng de kalibreng pelikula, mapa-drama man o komedya. Nitong mga nagdaang taon, mas tumututok sila sa paggawa ng mga romantic-comedies o rom-com dahil na rin ang genre na ito ang inaantabayanan ng maraming tao na gustong kiligin mula sa mga paboritong artistang nila o kaya takbuhan panamantala ang kani-kanilang buhay upang sumaya saglit sa paglilibang. Nitong mga nagdaang taon din, isa sa mga lagi nilang ipinapalabas sa MMFF ay pelikulang komedya tampok ang ilan sa mga pinakasikat nilang artista. Sinasabing may puso ang mga komedyang ito, may mga nakakatawa talagang eksena pero may mga di masyadong patok sa panlasa. Corny kumbaga.

An Open Letter to Vic Sotto (mula sa blog ni Lourd de Veyra)

An Open Letter to Vic Sotto (mula sa blog ni Lourd de Veyra)

Ang pinakapinag-usapan naman sa mga nabanggit kong pelikula ay ang My Little Bossings nina Vic Sotto, Kris Aquino, Ryzza Mae Dizon at Bimby Yap. Bakit naman hindi ito pinag-usapan, isa na naman daw walang kakwenta-kwentang pelikula mula sa tinatawag pa man ding Prinsipe ng Komedya ang pelikulang ito. (Sa totoo lang, mas gusto kong tawaging Comedy Prince si Joey de Leon dahil ibang klaseng magpatawa ang kumpareng ito ni Bossing, na mas maikukumpara sa pagpapatawa ni Pidol, ang Comedy King, kung tutuusin.) Biruin mong nanalo pa raw ito ng 3rd Best Picture sa MMFF Awards? Ano kayang kalokohan iyon, ano? Kung ikaw ay isang magiliw na mambabasa ng mga artikulo sa internet, lao na iyong mga pinoposte sa mga social networking site, nabasa mo na siguro ang blog post ni Lourd de Veyra na naglalamang ng isang open letter para kay Vic Sotto. Anong nilalaman ng sulat niyang ito? Alamin natin.

Nanood si Lourd ng pelikulang, My Little Bossings. At ang laki ng problema nya rito. Binanggit niya ang mga nasa ibaba kasama na rin ng aking opinyon tungkol sa mga isyung kanyang binanggit.

  • “Gaano n’yo ba kabilis ginawa ito? May pakiramdam (akong) parang tatlong araw lang eh, parang minadali, or what we in our circles refer to as: PNY (“Pwede na ‘yan.”) [Maling-mali ang itinuturo kung talagang PNY ang pelikula, na kesyo kulang ang oras o abala ang mga artistang parte nito. Hindi sapat na dahilan ang mga ito. Bakit pa kayo gumawa ng pelikula? Para lamang kumita???)
  • “Hindi kami nagbayad ng P220 para bentahan ng pancit canton, tinapay, sabong panlaba, cough syrup, at kung anu-ano pang produkto ang ini-endorse ninyong dalwa ni Kris Aquino. Ganoon ba kayo ka-desperado? Hindi naman siguro.” [Hindi ba’t may commercial breaks tayo sa mga telebisyon at pelikula para sa mga ito? Ang kakapal talaga pag ilalagay pa sa mismong pelikulang pinapanood!]
  • “Bossing, heto lang talaga ang gusto kong sabihin. Ngayon ikaw ay nasa maimpluwensiyal at makapangyarihang posisyon. Kaya mong gumawa ng makubuluhan, isang pelikulang maipagmamalaki ng lahat sa punto de bista ng kultura at estetiko.” [Hindi ba’t dati pa niya dapat ito ginawa? Sukang-suka na ang mga nag-iisip na manonood ng pelikula sa mga tila walang kabuluhan niyang mga pelikula taun-taon.]
  • “Hindi ka na rin bumabata. Panahon nang gumawa ka ng pelikulang puwede mong ipagmalaki sa lahat- mula sa iyong mga magiging apo hanggang sa mga “supladong” kritiko. Minsan kasi may punto rin sila.” [Hindi lang minsan, kundi madalas.]
  • “Nasa posisyon ka nang kumuha ng mahuhusay na manunulat at director na kayang magbalanse ng komersyal na elemento at ng tinatawag na na diskurso sa kondisyong mortal. [Isang patama sa director ng pelikula nilang si Marlon River? Malamang.]
  • Tingin ko naman ay pwede kang gumawa ng pelikulang nakakaalliw at pipilihan ng buong pamilya- na hindi sinasakripisyo ang kalidad ng kwento. Ang tagal mo nang kumikita, bossing. Malaki-laki na rin ang naibigay sa’yo ng taumbayan. Oras na siguro para sila ay suklian. Magbalik ka naman. To whom much is given, much is required, ika nga ng Bibliya. [Napakalking hamon ito para kay Vic Sotto. Ang tanong ay hindi "Kaya kaya niya?" kundi "Gawin niya kaya?"]

Huling Salita

Nagpapasalamat ako kay Lourd de Veyra dahil may isang kilala sa mundo ng telebisyon at panulat ang tumayo at nagsabi sa isang higante sa larangan ng showbiz ang malaking problemang ito sa entertainment media. Taun-taon na lang kasi’y maraming mga walang kabuluhang pelikula ang inihahain sa mga mata’t kaisipan ng mga mamamayang manonood. Biruin mo, higit kumulang sa P200 ang ibinabayad ng bawat isa para lamang manood ng sine? At anong nakukuha? Mababaw o kaya hindi kapani-paniwalang istorya, kaunting luha dito, maraming corny jokes dyan, at wala o kaunting aral ang mahihita. Hindi na ba sila nagsasawa? Kaya, Bossing Vic Sotto at iba pang manggagawa ng pelikulang Pilipino, sana tablan kayo ng mga salita ni Ginoong de Veyra. Di masamang kumita, pero sana pantayan n’yo naman ang ibinabayad ng mga manonood. Kumbaga, gawin nyong sulit ang paggastos namin ng pera. Wag n’yo sana kaming lokohin at dayain sa mga ka-cute-an o kaya pagpapakilig lang ng mga artisita ninyo. Nasa posisyon kayo para magpakita hindi lamang ng magandang pelikula, kundi ng isang obra maestra sa pagbibigay ng aral, pagtaas ng moralidad o pagbusog sa kamalayan at pag-iisip ng mamamayang Pilipino.


Apat sa walong kalahok sa MMFF ang napanood ko, at isa na nga rito ay ang Pagpag: Siyam na Buhay na nabanggit ko kanina. Ang pinakamaganda sa kanila ay ang Boy Golden, ang pelikula ni E.R. Ejercito at KC Concepcion. Wag kayong matakot panoorin ang pelikula dahil hindi ito basta-basta ginawa. Si Chito Rono ang nagdirihe nito at natitiyak kong kakaibang karanasan ang makukuha ninyo pag pinanood nyo ito. Maayos din ang 10,000 Hours na tinanghal na Best Picture sa MMFF Awards dahil sa magandang pagdirihe at kakaibang suspense at aksyon na dulot nito. Napasobra nga lang ang tagal sa gitnang bahagi nito pero isang makabuluhang pelikula pa rin naman kung tutuusin. Napanood ko rin ang prequel ng Kimmy Dora pero hindi ko ipinapayong panoorin nyo ito. Magaling si Eugene Domingo, pero walang makapagsasalba sa natitirang manipis na istorya ng kambal na kiyeme.

Movie posters ng 10,000 Hours, Boy Golden, Kimmy Dora, Pagpag: Siyam na Buhay

Kahalagahan, Kabutihan at Kagandahan ng Pagbabasa

Small boy reading a book (taken from

Mula pa pagkabata, mahilig na akong magbasa. Laking pasasalamat ko sa aking Mama at Papa sapagkat sila ang nagturo sa akin kung paano magbasa. Oo nga’t sa eskwelahan ko mas natutunan ang iba’t-ibang kasanayan sa pagbabasa pero sa aming tahanan ko unang naramdaman ang saya at nalaman ang importansya ng pagbabasa. Natatandaan ko noong ako’y nasa preschool level pa lang, ginagawa na namin ng aking Mama ang aking mga takdang aralin o binabasa ang mga pinababasa ng guro bago pa n’ya ako payagang makipaglaro sa labas kasama ng aking mga kaibigan. Noong ako’y nasa mababang paaralan, tinututukan ako ng aking Papa sa pagbabasa at pagri-review tuwing ako’y may mga eksamen. Tuwang-tuwa ako noon pag bakasyon sapagkat nakakapunta ako kina Lolo at Lola para makabasa ng encyclopedia. Masayang tumuklas ng mga bagay na di ko pa nalalaman at pag-aralan pang maigi ang mga bagay na interesante para sa akin. Ang saya-saya ko  rin noon pag may nagriregalo sa akin ng libro tuwing Pasko o kaarawan ko. Laking tuwa ko rin pag nakabili na kami ng mga libro sa eskwela pagka-enroll sapagkat bubuklatin ko na ang mga ito at sisimulang basahin. Di man buong araw, ang pagbabasa ko ng mga librong ito ay di pumapalya kahit ilang oras lamang. Malaki ang pasasalamat ko sa aking Lolo sapagkat sa kanya ko nakuha ang hilig sa pagbabasa ng mga pahayagan. Nang mauso ang internet, tuwang-tuwa ako sapagkat mas lumawak ang seleksyon ng aking pwedeng basahin. May ideya na siguro kayo kung gaano ako kasaya sa pagbabasa, ano?


Ano ba ang Importansiya ng Pagbabasa?

Ayon sa website ng Gemm Learning, maraming mabubuting epekto ang pagbabasa. Sinasabi rito na ang pagbabasa ay isang importanteng life skill. Mahihirapan umano sa pag-aaral ang mga batang nagkakaproblema sa pagbabasa (lalo na siguro kung hindi ito maaagapan agad). HIgit pa silang mahihirapan sa paghahanap ng trabaho, pagiging independent at pagiging mabuting mamamayan, magulang o manggagawa kung sila man ay makapagtapos.

Ang pagbabasa rin daw ay isang mabuting pagi-ehersisyo sa ating utak. Sinasabing mas demanding ito kumpara sa panonood ng telebisyon o pakikinig sa radyo. Ani Maryanne Wolf, director ng Center for Reading and Language Research sa Tufts University, sa pagbabasa raw ay mas mapipilitan tayong gumawa ng naratibo (narrative) at mag-imagine. Sa pagbabasa raw kasi, mas may oras tayong mag-isip. Kumbaga maaari tayong huminto para sa pag-intindi (comprehension) at pagkuha sa tunay na kahulugan at implikasyon(insight) ng ating binasa. Ang pagbabasa ay nakatutulong din sa concentration at attention skills.

Dagdag pa ng website, ang pagbabasa rin ay nakatutulong sa pagtaas ng ating bokabularyo. Totoo ito sapagkat sa pagbabasa ng iba’t-ibang babasahin ay makakaharap natin ang mga salitang pamilyar at di pamilyar. Sa pagkaintindi natin sa ating mga binasa ay mauunawaan natin ang mga salitang bago pa lamang sa atin.

Nakatutulong din ang pagbabasa sa pagtaas ng tiwala sa sarili ng isang tao. Sinasabi na isa umanong chain reaction ang nangyayari: pag tayo ay laging nagbabasa, marami tayong malalaman; pag marami tayong nalalaman, marami ang mga taong hihingi sa atin ng mga kasagutan tungkol sa iba’t-ibang bagay; pag maraming tao ang humihingi sa atin ng tulong, matutulungan tayo nitong mas bumiti ang pagtingin at tiwala natin sa ating mga sarili.

Isa pa sa mga sinasabing magandang epekto ng pagbabasa ay ang paghasa sa ating creativity. Dahil nai-expose tayo sa mga bagong ideya at mas maraming impormasyon sa pamamagitan ng pagbabasa, maaaring magkaroon ng pagbabago (ikabubuti o ikagagaling) sa paraan ng ating pag-iisip.

Reading Boy (taken from chatt,

Dagdag ng Reader’s Digest, ang mga mabuting naidudulot pa ng pagbabasa ay ang mga sumusunod:

  1. Mas natututunan nating ang empathy. Sa pag-intindi natin umano sa mga karakter ng mga istoryang ating binabasa, mas nahahasa ang pag-intindi natin sa pakiramdam ng ibang tao.
  2. Pinababata nito ang ating mga utak. Nabanggit ko kanina na naiehersisyo ito, at dahil dito ay lagi itong nagagamit at bumababa ang posibilidad ng pagkakaroon natin ng mga sakit tulad ng Alzheimer’s Disesase.
  3. Nakatatanggal ito ng stress. Sinasabing bumababa ang stress-inducing hormones na tulad ng cortisoli sa tuwing tayo ay nagbabasa ng libro.
  4. Nagbibigay motibasyon ang pagbabasa. Sa pagbabasa tungkol sa isang tao o karakter na nakalampas sa mga pagsubok para marating ang gustong marating ay magbibigay sa atin ng motibasyon para gawin natin ang ating personal na mithiin.
  5. Mararamdaman nating tayo ay mas konektado sa ibang tao. Kapag nakaka-identify tayo sa mga karakter ng mga istoryang ating binabasa, makatutulong itong makaramdam tayo ng isang real-life relationship na maaaring magdulot sa atin ng pakiramdam na tayo ay bahagi ng isang grupo (inclusion).
  6. Makaliliwanag ito ng ating araw. Magandang ending man o maliliit na detalye sa istorya kung saan ay makaka-relate tayo ay may malaking epekto sa ating pakiramdam.
  7. Mas makatitipid tayo. Kumpara sa panonood ng pelikula, pagpunta sa mga amusement park o pagkain sa labas, ang pagbabasa ay isang maganda at matipid na paraan para malibang.

Iilan pa sa mga dagdag na mabuting epekto ng pagbabasa mula sa website na LifeHack ay ang:

  1. Mas matibay na thinking skills. Sa pamamagitan ng pag-alala at pag-intindi sa mga nangyari sa ating binabasa ay mahahasa ang ating analytical at critical thinking skills.  
  2. Mas mabuting writing skills. Dulot na rin ng mas maigting na bokabularyo, ang pagbabasa ng mga magaganda at mabubuti ang pagkakagawa na mga libro at iba pang babasahin ay magkakaroon ng magandang epekto sa pagsusulat ng mga nakababasa sa mga ito. Maaaring may matutunan tayo sa iba’t-ibang estilo ng mga manunulat ng mga babasahing ating binabasa.

Ang haba ng blog post kong ito, ano? Ayos lang yan. Marami ka namang natututunan e. Ang magandang balita niyan, hindi pa ito tapos sapagkat may mga gusto pa akong sabihin. Hehe.

Book Club

The Thursday Book Club! Ruel, Rosy, Isa, Meng, Sonny and I. Wala sa mga larawan ang unang nakaisip na magtatag kami ng isang book club, si Zia.

The Thursday Book Club! Ruel, Rosy, Isa, Meng, Sonny and I. Wala sa mga larawan ang unang nakaisip na magtatag kami ng isang book club, si Zia.

Nakaka-miss ang magkaroon ng isang book club. Taong 2012 nang magtatag kami ng ilang mga kaibigan ng isang book club kung saan bawat isa sa amin ay mamimili ng librong babasahin at pag-uusapan ang tungkol dito sa katapusan ng buwan (isang libro, isang buwan. Tinawag naming itong Thursday Book Club dahil tuwing Huwebes kami laging nagkikita at naglalaan ng ilang oras pagkatapos ng trabaho (sa huling Huwebes ng buwan) upang mapag-usapan ang libro na aming binasa. Isang libro lamang sa isang buwan ang amin noong pinag-uusapan at ang namili ng libro ang siyang moderator ng pagpupulong na aming gagawin sa buwan na iyon. Ang ilan sa mga binasa at pinag-usapan naming mga libro ay ang mga sumusunod: The Gospel According to Jesus Christ ni Jose Saramago, World War Z ni Max Brooks, The Tale of Two Cities ni Charles Dickens, The Little Prince ni Antoine de Saint- Exupery, Everything’s Eventual ni Stephen King, The Rose & The Beast – Fairy Tales Retold ni Francesca Lia, Battle Hymn of the Tiger Mother ni Amy Chua, Life of Pi ni Yann Martel at Men are from Mars, Women are from Venus ni John Gray. Nakatutuwa ang ginagawa namin noong pagbibigayan ng opinyon at komento tungkol sa aming mga binasa. Masasabi kong lumawak talaga ang aming perspektibo sa iba’t-ibang bagay at nakatulong ito sa pag-intindi at pag-unawa namin tungkol sa iba’t-ibang tema at isyu. Umaasa ako na sa darating na bagong taon ay manumbalik ang aming book club para mas mahasa at mas gumaling kami sa pag-intindi sa mundong ating ginagalawan.

Huling Salita

Sa totoo lang, napakagandang gawain ng pagbabasa. Ang dami nitong magagandang epekto tulad ng mga nabanggit sa itaas. Ayaw mo bang pansamantalang iwanan ang mundong iyong ginagalawan upang maglakbay sa mundo ng iyong imahinasyon? Gusto mo bang makahanap ng pansamantalang katahimikan mula sa napakaabalang mundo na iyong ginagalawan? Gusto mo bang makakilala ng mga karakter na tutulong sa iyong makaunawa ng iba’t-ibang personalidad sa tunay na mundo? Higit sa lahat, nais mo bang tumuklas ng maraming bagay at maunawaan ang mga bagay-bagay na nakaaapekto sa atin? Kung gayun ay magbasa ka. Ano man ang edad mo sa ngayon, hindi iyan hadlang para hindi ka magbasa. Hinding-hindi pa huli ang lahat. Hala, maghanap na ng babasahin at simulan mo na!

Seryoso kunwari sa pagbabasa. Hehe.

Seryoso kunwari sa pagbabasa. Hehe.


Malaki ang pasasalamat ko sa mga pelikulang Harry Potter at The Hunger Games na hango sa mga popular na libro nina J.K. Rowling at Suzanne Collins. Ang mga pelikula kasing ito ay nahikayat at patuloy na nahihikayat ang mga tao, bata man o matanda, na bumalik sa pagbabasa ng mga libro. Fictional books man ang mga ito, malaki pa rin ang nagagawa ng mga ito upang mapamahal ang mga mambabasa nila sa pagbabasa mismo. Tama, hindi ba?

Ang Pork Barrel Scam at iba pang Conspiracy Theories

Pork Barrel Scam (hango ang larawang ito sa

Ilang linggo ng usap-usapan ang Pork Barrel Scam kung saan nadidiin ang businesswoman na si Janet Napoles. Sinasabi ng whistleblower na si Benhur Luy, dating personal assistant ni Napoles, na kumikita ang kanyang dating amo ng limpak-limpak na salapisa pamamagitan ng panloloko. Pinadadaan umano ng mga senador at kongresista ang ilan sa kanilang Priority Development Assistance Fund (PDAF) o pork barrel sa mga proyektong gawa-gawa lamang ng mga huwad na Non-Government Organization (NGO) tulad ng pag-aari ni Napoles. Dahil di tunay ang mga proyektong gagawin ay ibubulsa ng mga mambabatas at ni Napoles ang salaping dapat ay para sa mamamayan. Tinatayang 70% ay mapupunta sa mambabatas habang 30% naman kay Napoles.

Nakakagulat, hindi ba? Kaya sa dinami-rami ng perang sabit sa scam na ito, di ka na magtataka pa kung saan nanggagaling ang mga mamahaling gamit ng mga anak niyang si Jean. Dagdag diyan, mayroon pa umanong 400 na bank account ang kanilang pamilya! Biruin mo pa, higit dalawampung sasakyan na nakarehistro sa kanilang pangalan!

Pero ang pinakanakakagulat sa lahat ng mga nabanggit sa mga balitang ito ay ang sabwatang nagaganap umano sa pagitan ng mga pulitiko at ng mga Napoles. Isang conspiracy theory ang nasabing scam. Nagkukunwari ang mga taong sangkot (senador o kongresista man) na di nila kilala si Napoles. Bakit nga naman nila ididiin ang kanilang sarili gayung iligal ang mga transaksyong nagaganap? Ayaw nilang ipakita ang kanilang totoong pagkatao. Basahin pa ninyo ang blog na nang maraming bagay pa kayong malaman tungkol sa napakalaging scam na ito.

Update: Ayon sa huling balita, nag-isyu na ng warrant of arrest ang National Bureau of Investigation kay Janet Napoles at sa kanyang kapatid na si Reynald “Jojo” Lim dahil sa isinampang kaso ni Luy. Sisimulan na ring imbestigahan ang scam upang malaman ang iba pang dawit sa panlolokong ito. Harin
awa’y magkaroon ng hustisya sa pangyayaring ito at hindi lamang sina Napoles ang maparusahan kung hindi pati na ang mga senador, kongresista at iba pang taong nasa posisyon na nanloloko sa bayan.

Conspiracy Theory

Nabanggit ko na sa mga dati ko pang blog entry ang conspiracy theory. Ano uli ito? Ang conspiracy theory ay isang teorya kung saan ipinapaliwanag ang isang pangyayari o lupon ng pangyayari dahil sa isang lihim na plano at gawain ng mga makakapangyarihang tao sa likod nito na tinatawag na conspirators. Masakit malaman sa isip at maramdaman sa pusong may mga ganitong pangyayaring nagaganap sa ating lipunan. Kung sinu-sino pa ang mga pinagkakatiwalaan mong mag-aangat sa Pilipinas at sa mga kapwa Pilipino ay sila pang dahilan kung bakit nawawala’t nananakaw ang perang galing mismo sa bayan na dapat lang gamitin para sa bayan. Gahaman. Magnanakaw. Walanghiya. Yan ang mga katagang madalas ginagamit panlarawan sa mga pulitiko. Sa mga uri ng balitang naririnig natin ngayon, wag na tayong magtaka kung totoo ang mga iyan. Wag gumamit ng mga pangalan ng baboy, buwaya at iba pang hayop sapagkat isang paglapastangan sa kanila ang maihambing sa mga taong halang ang kaluluwa.

Tunay na nakawiwindang ang balita tungkol sa Pork Barrel Scam. Pero may iba pang nakawiwindang na conspiracy theory sa mundo. Kamakailan lang ay nagpakita ng listahan ang LISTVERSE ng mga conspiracy theory. Bagama’t pop culture ang nasa titulo nito, ang listahan ay kabit-kabit na istorya ng mga taong nasa posisyon at kapangyarihan, ang mga biktima nila at ang pamamamaraan ng kanilang pambibiktima. Anu-ano ang mga nasa listahan? Alamin natin sa ibaba:

X. Isang psychological warfare ang prank broadcast ni Orson Welles noong 1938

War of the Worlds (kuha mula sa

Isa umanong pagti-test sa epekto ng media sa tao ang ginawang radio broadcast ni Orson Welles sa kanyang likhang War of the Worlds noong taong 1938. Sa gabing iyon ng Halloween, nag-panic ang mga tao dahil sa mock news na kanilang narinig na nagsasabing sinasakop na tayo ng mga alien.

IX. Ang pagkamatay ni Marilyn Monroe ay hindi aksidente. Siya ay pinapatay.

Marilyn Monroe (kuha sa

Binalitang suicide ang pagkamatay ng artista sa Hollywood na si Manilyn Monroe, pero ang sabi ng iba, mafia ang may kagagawan nito para mapigilan siya sa pagsumbong sa mga kinauukulan ng kanyang pakikipagrelasyon sa mga Kennedy. Marami na umano siyang nalalaman kaya minabuting siya ay patahimikin na lamang.

VIII. Ang pumatay kay John Lennon ay isang mind-controlled CIA assassin.


What's with the one-eye symbol, CIA and CBS?

What’s with the one-eye symbol, CIA and CBS?

Binaril ni Mark Chapman si John Lennon sa labas ng Dakota Building noong Disyembre 8, 1980. Sinabi n’ya na nakaririnig siya ng mga katagang “Do it, do it.” sa kanyang ulo kaya niya tuluyang binaril si Lennon. Hawak din niya ang librong Catcher in the Rye na may nakasulat na “This is my statement.” sa kanyang pagkakahuli.

Tatlong taon bago ang nasabing pangyayari, nagkaroon ng mga pagdinig sa Senado ng Amerika tungkol sa proyekto ng Central Intelligence Agency o C.I.A. na tinatawag na MKULTRA. Isa umano sa mga layunin nitong proyektong ito ay ang pagbi­-brainwash. Nais umano nilang gumawa ng Manchurian candidate, isang mind-controlled assassin upang isagawa ang kanilang mga kagustuhan. Sinasabing si Chapman ay isa sa mga na-brainwash ng CIA. Isang epekto ng brainwash ay pagbabago at pagkakaroon ng kakaibang pag-uugali, bagay na nakita kay Chapman.

Ano naman ang sinasabing dahilan sa pagpatay kay Lennon? Pinapatay umano siya dahil siya raw ay isang peace activist. Kumbaga, di naaayon sa kagustuhan ng mga nakatataas ang kanyang layunin bilang isang napakapopular na tao. Tinuligsa niya ang paggiyera ng Estados Unidos sa El Salvador bilang halimbawa.

VII. Gangster Rap

Gangsta music

Noong late 80’s at early 90’s, dalawa umano sa mga sub-genre ng rap ay ang conscious rap at gangsta rap. Nang naglaon, nawala na ang conscious rap at mas nakilala naman ang gangsta rap. Ang dahilan umano nito ayon sa isang sulat na ipinaskil sa blog na Hip-Hop is Read ay ang pagpupulong na ginawa ng mga nasa matataas na posisyon sa industriya ng musika kasama ang ilan sa mga nasa kapangyarihan. Layunin ng pagpupulong na suportahan ang musika na nagtataguyod ng criminal behavior para magtulak sa mga taong patuloy na gumamit ng droga at patayin ang isa’t-isa. Kung patuloy ang pagtutulak ng bawal na gamot at pagpatay, mapupuno ang mga kulungan- isang bagay na gusto ng isa sa mga paksyong kasama sa pulong.

VI. Predictive Programming sa TV, libro at pelikula ng mga pangyayari sa hinaharap

Nagbibigay umano ng maraming palatandaan ang tinatawag na conspirators o behind-the-scenes puppet masters tungkol sa kanilang mga plano. Ang mga palatandaang ito ay halos palaging gumagamit ng mga simbolo, numero at iba pang tumutukoy sa mga okulto, Freemasonry o mga ispesipikong imagery. Tingnan ang mga larawan upang malaman kung ano ang tinutukoy na predictive programming. 

9-11 predictive programming 9-11 PP picture

Isa pa umano sa mga layunin ng predictive programming ay pagaanin ang tama ng magaganap na pangyayari sa publiko. Kumbaga, tinataas ang tolerance ng tao sa mga ganitong bagay. Kung patataasin ang tolerance ng tao, sinasabing di sila gaanong maaapektuhan pag nangyari nga ang kalunus-lunos na pangyayari lalo na kung di sila direktang apektado.

V. Mga tagong mensahe: taktika para kundisyunin ang mga tao

Hindi umano sikreto na ang mga maiikli o mga tagong mga salita o larawan ay kayang ilagay sa ibang larawan, palabas o pelikula sa paraang di mapapansin ng manonood pero nakaiimpluwensiya pa rin sa kanila kahit papaano.

Madalas itong ginagamit para mahikayat na bumili ang mga tao ng mga podukto. Kilala rito ang mga komersyal na may nilalamang sexual references gaya ng Coke at Pepsi lalo na noong 1990s. Pero magugulat ka ba kung malalaman mong marami sa mga ito ay nakikita sa mga pelikula at palabas ng Disney gaya ng nasa ibaba?

Tangled movie poster Little Mermaid

 IV. Ang Disney ay isang evil empire

Anong numero nakikita mo?

Anong numero nakikita mo?

Isa sa pinakamatagal, pinakatanyag at pinakamalaking kumpana sa entertainment industry ang Disney. Dahil dito, ito na yata ang pinakamaimpluwensiya hindi lamang sa US, pati na rin sa buong mundo.

Sinasabing kahit umano family-oriented ang mga palabas at pelikula nila ay hinahayaan nilang lumabas ang maraming sexual images di lamang sa pelikula kundi maging sa mga promotional at poster artworks (tingnan na lamang ang mga larawan sa itaas). Bakit nila ito ginagawa? Dahil layunin umano ng Disney ang pagsi-sexualize ng mga bata. Gusto umano ng kumpanya na kainin lahat ng pera ng magulang habang sunud-sunuran sa kanila ang mga anak ng mga ito.

III. Monarch Mind Control: Halos lahat ng mga celebrity ay mind-controlled puppets


Noong na-expose ang MKULTRA noong mid-70’s, sinabi ng CIA na itinigil na nila ito. Pero sabi ng conspiracy theorists, di nila ito itinigil kundi binigyan lang ng bagong pangalan. Simula pa noong 1930s ay isinasagawa na ito ng power elite (mga mayayaman at maiimpluwensiyang tao) para ma-perpekto ang mind control. Pinalitan ang MKULTRA ng tinatawag na Monarch at sinasabing maraming mga celebrity  na ang dumaan sa prosesong ito, lalo na yung mga ini-employo ng Disney tulad nina Britney Spears at Miley Cyrus.

Sinasabing ang programming na ginagawa rito ay binubuo ng mga ritualized, regulated trauma at abuse na dinisenyo upang ma-dissociate ang taong biktima (subject) sa reyalidad at magkaroon ng break sa reyalidad na ito. Pagkatapos, isang handler  ang gagawa ng multiple personalities sa subject- kumakanta, sumasayaw, pumapatay, nakikipagtalik o kung ano pang maisipan nilang ipagawa.

Monarch Mind ProgrammingSinisimulan umano ang prosesong ito habang bata pa lamang ang subject, minsan dahil na rin sa direktang kooperasyon ng magulang. Ang mga subject ay ginagamit bilang sex slaves mula bata hanggang magbinata o magdalaga para sa mga mayayaman at makapangyarihan, habang inaalagaan ang kanilang imahe sa mga tao. Ang persepsyon sa kanila ay paglalarawang mula sa “malinis at inosenteng child star” hanggang sa maging isang sexualized teen idol (magandang halimbawa na naman sina Britney Spear at Miley Cyrus). Pag ang mga subject na ito umano ay magkaroon ng meltdown, di lamang ito dahil sa presyur ng stardom kundi dahil na rin sa nasirang mind-control programming. Pag pumunta sila ng rehab, sila ay iri-reprogram (Kilala ninyo si Amanda Bynes? Nakilala rin siya sa Disney).

II. Kinukuntrol ng Illuminati ang lahat ng entertainment


Kung mayroon kang internet connection, madali mo lang malalaman kung ano ang Illuminati: isang samahang kahit na binuwag na noong 1785 ay patuloy pa rin ang pamamayagpag umano ngayon bilang organisasyong nasa likod ng mga malalaking giyera at iba pang karumal-dumal na pangyayari sa loob ng maraming taon. Baka tumawa ka kung malaman mong si Lady Gaga ay puppet nila. Pero tatawa ka lang hanggang malaman mo ang mga simbolong makikita sa mga video niya: ang all-seeing eye symbol, mga hugis at anyong Baphomet (isang demonyo), at iba pang aspeto ng kanyang mga kanta, palabas at larawan. Pero sinasabing hindi lang si Lady Gaga ang puppet ng Illuminati. Nandyan din sina Beyonce, Jay-Z, Rihanna, Katy Perry, Nicki Minaj, Jessie J at marami pang iba. Di lamang sa musika mayroon ha. Pati na sa mga palabas sa telebisyon, pelikula at libro, mayroon din daw. Basahin ang Vigilant Citizen upang mas mamulat ka pa tungkol dito.

Mga mang-aawit lang ba ba talaga sila? Ano sa tingin n'yo?

Mga mang-aawit lang ba ba talaga sila? Ano sa tingin n’yo?

I. Mass Media: Pinuprograma ang ating pag-iisip

Media is evil?

Media is evil?

Gaya na lamang ng ipinakita ng Conspiracy Theory #10, malaki ang epekto ng media sa pag-iisip at pag-uugali ng mga tao. Mula pa pagkabata hanggang pagtanda, ang pinapakita sa pamamagitan ng media ay paraan upang makundisyon ang mga iniisip at mga gagawin ng tao. Sinasabing ang pelikula ay mabisa sa pagkundisyon ng social behavior ng isang tao o yung paraan ng kanyang pakikipagsalamuha sa iba. Ang musika naman ay mabisa sa pagtuturo ng masasamang pag-uugali (desirable yet terrible values and morals). Ang telebisyon, na sinasabing pinakamaimpluwensiya, ay ang talagang tumutulong sa paghubog ng tao sa paggawa niya ng sarili niyang reyalidad, mga ekspektasyon sa buhay, sa sarili at sa iba.

Ano nga ba ang mga epekto ng telebisyon?

Ano nga ba ang mga epekto ng telebisyon?


Nagkataon lang ba ang lahat ng ito o may mga punto ang conspiracy theorists na tulad ko? Iiwan ko na sa inyo ang punla ng pagdududa sapagkat di lahat ng gusto mong makita ay nakikita ng mga mata at di lahat ng gusto mong marinig ay napapakinggan mo sa iyong mga tenga. Mag-isip. Gumamit ng utak. Huwag lamang magpapaniwala sa kung ano ang popular o mga sinasabi ng nasa kapangyarihan. Di mo alam na maraming tao ang tulad ni Janet Napoles na ubod ng bihasa sa pagsisinungaling matuloy lamang ang pagtapak sa ibang tao habang sinusubukang pagtakpan ang sariling mukha sa mundo. Huwag laging magtiwala sa kung anong balita ang pinapakain ng media sapagkat di mo alam kung puppet lamang sila ng mas malalaki at mas matataas na tao. Wag gaya-gaya sa mga artistang pinapanood, baka kaluluwa mo na pala ang nabibenta mo. Wag matakot sa mga pangyayari sa paligid, bagkus, maghanap ng makakasama at palaganapin ang mabuting pagbabago. Pagbabagong magpapatino sa tao at sa mundo.

Eleksyon 2013

Eleksyon 2013

Sa darating na Lunes, Mayo 13, 2013, ay araw na naman ng eleksyon. Magpupunta ang mga dati nang bumoboto kasama ng mga bagong botante sa kani-kanilang presinto upang iboto ang mga kandidato na gusto nilang maluklok sa gobyerno. Midterm election ang tawag sa magaganap na eleksyon sapagkat nasa kalagitnaan pa lamang ang panahong ito sa termino ng kasalukuyang presidente. Napakaimportante ng mangyayaring eleksyon sapagkat ito ay sumisimbolo na buhay ang demokrasya sa bansa.

Ano ba ang eleksyon? Ayon sa Brittanica Encyclopedia, ang eleksyon ay isang pormal na proseso ng pagpili ng tao sa pampublikong pangangasiwa (public office) o ng pagtanggap o pagtanggi sa isang politikal na proposisyon sa pamamagitan ng pagboto. Isa ang Pilipinas sa mga bansang nagsasagawa ng prosesong ito upang magluklok ng mga mamamayan sa pwesto.

Sa darating na halalan, boboto ang mamamayan ng mga sumusunod:

  • Labindalawang (12) senador (senators)
  • Isang (1) party list
  • Isang (1) kongresista
  • Isang (1) gobernador (governor; para sa mga nasa probinsiya)
  • Isang (1) bise gobernador (vice governor; para sa mga nasa probinsiya)
  • Provincial board members [ang bilang nito ay  depende sa lugar ng pagbobotohan; para sa amin sa San Jose del Monte, Bulacan, tatlo (3) ang kailangan]
  • Isang (1) alkalde (mayor)
  • Isang (1) bise alkalde (vice mayor)
  • Konsehal [councilor; ang bilang ng konsehal na ibuboto ay depende rin sa lugar ng pagbobotohan; sa amin dito sa San Jose del Monte, anim (6) ang kailangan]

May napili ka na bang mga kandidatong iboboto? Kung wala pa, ayos lang yan. Pag-isipan mo muna ng maigi ang mga gusto mong iluklok sa kapangyarihan. Pero bago yan, alamin mo munang maigi kung ano ba ang tungkulin ng mga tatakbuhan nilang posisyon. Kailangang malaman ng lahat na ang pinakanatatanging kapangyarihan ng mga kongresista at senador ay gumawa ng mga pambansang batas na huhubog sa bawat aksyon at desisyon ng mga mamamayan. Kailangan din nating malaman na ang alkalde ang pinakaresponsable sa pangangasiwa ng mga proyekto, regulasyon at iba pang bagay na ikauunlad ng kanyang nasasakupang munisipalidad o siyudad. Ang gobernador naman ay ang pinakamataas na opisyal ng pamahalaang probinsiyal.

Sunod mong gawin, kilalanin ang mga tumatakbo sa iba’t-ibang pwesto ng gobyerno. Tandaan ha. Wag lamang babase sa popularidad. Bumase sa kakayahan. Wag babase sa kung kaninong mataas na opisyal nakadikit ang pangalan. Bumase sa track record. Higit sa lahat, bumase ayon sa galing mamuno at taos sa pusong paglilingkod.

Sa mga naisipan at nagdesisyong tumakbo ngayong eleksyon, heto ang para sa inyo: Hindi pwede yung literal na uupo lamang kayo at walang gagawing aksyon habang nasa pwesto. Mahalaga ang inyong katungkulan at dahil pinili ninyong tumakbo, maigi lamang na hangarin namin ang matalinong pagpapasya at pagpaplano ukol sa mga bagay na magpapabuti sa amin, pati na rin ang mabilisan pero wastong aksyon sa lahat ng panahon. Ayaw naming magrireklamo kayo tungkol sa inyong tungkulin. Pinili ninyong magsilbi kaya dapat unahin ninyo ang iba kaysa sa sarili ninyo. Mahiya kayo kung hindi iyan ang nasa isip at puso ninyo. Buhay at kinabukasan ng mamamayan ang nakataya sa inyong magiging mga desisyon at aksyon.